İnsaniyet

 

Beygir uzağa gitmez, yorulunca,

İri ağaç ufalıyor parçalanınca,

İyi beslemezsen yüklü devenin,

Ensesi aşağı düşer, yürüdükçe.

Âlim olsan, faydalı ol kendine,

Daha sonra - yanındaki yoldaşına.

Birlikte yürüyeceğin yoldaşa bakmasan,

Gereken günde gelmez o da yanına.

Unutma insanlığı onduktan sonra,

Parlar ayın nuru dolduktan sonra.

Öfke bıçak olduğunda, akıl - odun,

Küçülüyor odun yontulduktan sonra.

Konuk gelse evine, saygı göster.

Gönlünü onun kırma - Hak’tan utan.

Bela gider, konuktan rahmet gelir -

Razı ol, herkesin teşekkürünü al...

Herkesten övgü alsan, çok yaşarsın,

Devlet bitse, elbet ararsın.

Kişi ne kadar çırpınsa da - kendisi için,

Kötülük yapsan, sonuçta bir kere sıçrarsın.

Bu dünyada olamaz özsüz kişi:

Ne açık, ne saklı olur işi.

Birinin suçunu başka biri çekmez.

Öz cezasını kendisi çekiyor her bir kişi.

Aşağılama görür görmez her insanı,

Başkasının çocuğundan küçük görme oğlunu.

Allah bilir sadece kimde varsa hatayı,

Kusuru var diye düşürme yiğidin değerini.

Bir bakışta anlayamazsın yiğidin sırrını,

Bilim yolunda bak daima ileriye,

Ne kadar öğüt verirsen ver cahile,

Düşünüp dikkate almaz binde birini.

Kimi aydın, içinde sırrını saklar,

Kimi insan sevdiği mesleği över,

Cahile ne kadar nasihat verirsen ver,

Düzenbazca dünyayı dolanıp gezer.

Elinde bulunana kanaat et.

Eğilerek, zengine sakın dilenme.

Namusunu bırakma, mal için,

Şükranı bırakma, var için,

Tövbe, edep simgesi - kanaatlik,

Emelsiz olma sakın, mal için.

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer